اسرائیل باید از جهان حذف شود.

اینجا رو کلیک کنید

حتما اطلاع دارید که  هفته گذشته  در روز نخست  ماه محرم و پیش از سفر دکتر احمدی نژاد رئیس جمهور واعضای دولت به استان سیستان و بلوچستان  عوامل و نان خورهای دشمنان این ملت در شهر سراوان ، یک حمله تروریستی انتحاری با هدف انتقام گیری و کشتن نیروهای نظامی وانتظامی این استان انجام دادند.یک مسئول محلی در زاهدان برایم  تعریف می کرد هنگامی که قرار بود صبحگاه  مشترک با تقربیا نزدیک به پانصد نیروی نظامی و انتظامی سراوان برگزار شود  عناصر زبون وابسته به  گروه  تروریستی  عبدالمالک ریگی که یک شبکه بین المللی قاچاق مواد مخدر و مورد حمایت صهیونیست ها است با آگاهی قبلی از برگزاری مراسم صبحگاه ،دهها کیلو مواد انفجاری قوی را در یک خودرو وانت جاسازی کرده بودند وراننده هم، خودرو را با سرعت و  شدت به درب ورودی پاسگاه محل برگزاری صبحگاه کوبید و پس از ورود به محوطه میدان آن را با کلید کنترل از راه دور  منفجر و بلافاصله بوسیله شبکه های تبلیغاتی وابزار رسانه ای خود اعلام کردند دست کم چهارصد نیروی نظامی وانتظامی را کشته اند در حالی که  سه نگهبان  درب ورودی به شهادت رسیدند. به گفته این مسئول ،ده دقیقه قبل از انفجار فرمانده منطقه از همه نیروهای حاضر درمیدان خواسته بود که  چون روز اول محرم است دسته جمعی میدان را ترک کرده وبرای خواندن زیارت عاشورا و توسل به حضرت سید الشهدا (ع) به داخل ساختمانی  دور تر از میدان صبحگاه بروند  وهنگام انفجار کسی در میدان صبحگاه نبود ودرنتیجه تروریست های جنایتکار و درمانده به هدف خود نرسیدند .

این مسئول می گفت: میزان مواد جاسازی شده در وانت خودرو آنقدر بود که قدرت انفجار آن چاله ای نسبتا عمیق و وسیع ایجاد کرد و اگر نیروها در میدان بودند بی شک تمامی آنان به شهادت می رسیدند اما دشمنان قرآن و عترت  در همان غفلت ابدی که  از کوفه و شام و مدینه به ارث برده اند همچنان غوطه ورند و از اعجاز زیارت عاشوار بی خبر. 

آری آن روز  درحالیکه  فرزندان مومن این ملت با اشک و ناله، این فراز زیارت عاشورا را زمزمه  می کردند  "یا اَباعَبْدِاللَّهِ اِنّى سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَکُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حارَبَکُمْ اِلى یَوْمِ الْقِیامَةِ وَ لَعَنَ اللَّهُ آلَ زِیادٍ وَ آلَ مَرْوانَ وَ لَعَنَ اللَّهُ بَنى اُمَیَّةَ قاطِبَةً وَ لَعَنَ اللَّهُ ابْنَ مَرْجانَةَ  " انفجار روی داد ولی مرزداران وحافظان عزت و استقلال این ملت همچنان می خواندند که : اَللّهُمَّ اجْعَلْنى عِنْدَکَ وَجیهاً بِالْحُسَیْنِ عَلَیْهِ السَّلامُ فِى الدُّنْیا وَ الاْخِرَةِ " اَللّهُمَّ اجْعَلْ مَحْیاىَ مَحْیا مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ مَماتى مَماتَ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ" 

حاجی حواسش به همه چیز بود،از محتوای سخنرانی و مداحی ها و نماز جماعتهای ظهر عاشورا و تاسوعا گرفته ، تا گذاشتن چند نفر مامور جهت جفت کردن کفشهای عزاداران وگرفتن اسفند دم درب و دقت در توزیع صبحانه و غذای ظهر عاشورای و تاسوعا که به بهترین نحو ممکن صورت پذیرند.

 برگزاری هیات و مراسم عزاداری در دهه اول محرم برایش ازاهم واجبات به شمار می آمد و خدایی سنگ تمام می گذاشت،اماکیفیت اجراء آن برایش خیلی مهم تر بود. بطوری که می توان از هیات عاشقان ثارالله لشکر 8 نجف اشرف بعنوان یک الگوی نمونه عزاداری نام برد.

 ازچند وقت قبل بزرگترها و معتمیدنش در لشکر را خبر می کرد ، چند تا بسیجی و یکی دو تاپیر غلام امام حسین (ع) سپس تقسیم کار می کرد، حاج حسین،حاج عباس ، سید ناصر،حاج فاضل،حاج رضا ،حاج غلامعلیُ، حاج آقا جنتیان ، برادر احمد پور و بسیجی هرکدام بر اساس تخصص وتوان مسئولیتی را به عهده می گرفتند، آنها هم که حاجی را خوب می شناختند در عین حال اخلاص و صبر اما جدی ، منظم و ریز بین.

 اول کار تذکرات را می داد، سخنران و تک تک موضوعات و مطالب قابل بحث برایش خیلی مهم بود ومی گفت انقلاب ما برگرفته از قیام امام حسین علیه السلام وهمین مراسمات بود و تداوم آنهم منوط به آن است پس باید محتوی این مراسمها قوی باشد، احترام به عزاداران از بزرگترها گرفته تا اطفال وحتی همسایگان مسیحی نیز از توصیه های ویژه اش بود ، تداخل نداشتن برنامه ها با ساعات کاری و تعطیل نشدن امور اداری لشکر را هم تاکید می کرد، مهمتر از همه برگزاری نماز جماعت ظهرعاشوری و تاسوعا توسط هیاتهای مذهبی در تکیه و خیابانهای اطراف بود که آن روزها هم مثل امروزه تاکید نمی شد، بحث عزت و احترام در پذیرایی ها از مردم بخصوص اطفال و خواهران را نیز مد نظر داشت،حتی نگران سربازها هم بودضمن اینکه تاکید می کرد مواظب باشید هیچگونه اسرافی نشود.

 معمولا خودش دم درب می ایستاد وهمه چیر را با دقت و با کمال آرامش کنترل می کرد البته مدیریتش هم اینگونه بود که همه می دانستند کارشان را باید به نحو احسن انجام دهند و نیازی به تذکر مجدد نبود و کمتر مراجعه ای به ایشان می شد، و یا می دیدی آخر مجلس نشسته است، یاد گریه هایش بخیر که همیشه چنان شانه هایش می لرزید که آدم یادش به گریه های حضرت امام (ره) می افتاد.در نمازهاهم اینگونه بود دیگر سردار کاظمی نبود مثل یک مادر فرزند از دست داده یا زهرا یا زهرا می گفت.حاجی ارادت ویژه ای به بی بی داشتند.

 هواسش به توزیع صبحانه هر روز و غذای روزهای عاشورا وتا سوعا بود،فکر کنم او هم مثل من خاطرات خوبی در کودکی از توزیع غذای امام حسین(ع) نداشت یادم نمی رود با اینکه بسیار دوست داشتم به دلیل برخورد بد بزرگترها خجالت می کشیدم ازغذای امام حسین (ع) بخورم.اما در این مجلس اینگونه نبود حاجی مثل بابای همه مراقب همه بود مخصوصا کوچکترها ، پیرمردها، همسایگان، خواهران و سربازان ، همه با عزت می نشستند وخادمین غذا را پخش می کردند.خودش هم این دو روز با پای برهنه ولباسهای خاکی این طرف و اون طرف می دوید و نظارت می کرد او خادم واقعی آقا بود.آخه این دو روز هیاتهای مذهبی از سراسر اصفهان در خیمه عزاداری حضرت امام حسین (ع) درلشکر 8 نجف اشرف شرکت می کردند و به نوبت ونظم خاص عزاداری می کردند.حاجی می گفت ما سپاهیا ورزمنده ها باید با برگزاری این مراسمات ضمن انتقال پیام این حماسه ، زیبای ها را نشان داده و آفتهایی که بعضا در این گونه مراسمات می باشد را از بین ببریم، وتمام امکانات می بایستی در هرچه بهتر و با شکوه برگزار شدن این مراسم بکار گرفته شود.واین بود که یک سال نشده هیات در کل استان مطرح شد و سالهای بعد جمعیت زیادی شرکت می کردند و از هر کس سئوال می کردی بعنوان یک هیات الگو هم از حیث معنوی و هم محتوایی و هم ظاهری یاد می کرد.حاجی همین رویه را نیز در نیروی هوایی ادامه داد وحسینیه حضرت فاطمه زهرا(س) هم یادگاری است ازآن مرد بزرگ که در کنار 5 شهید گمنام بنا کرد.وشنیده ام گفته بود میخواهم در تمام کشور هیاتهای مذهبی اینگونه برپا کنم.

 یادخادم الحسین علیه السلام شهید حاج احمد کاظمی گرامی باد.

منبع:وبلاگ شهید کاظمی

یا حسین

وقت رزم نو گلان زینب است 

حضرت ارباب در تاب و تب است  

شور و غوغایی میان خیمه هاست 

بر لب زینب فقط ذکر خداست 

اهل خیمه بی قراری می کنند 

کوفیان لحظه شماری می کنند 

حضرت ارباب پشت خیمه ها 

برده سوی آسمان دست دعا 

با خدای خویش نجوا می کند 

شکوه ها از دست دنیا می کند 

بر مشامش ناگهان عطری رسید  

خواهرش را در کنار خویش دید 

رو به سوی آسمان با آه سرد  

اشک های چشم خود را پاک کرد 

زینبش را دید با آن نوگلان  

دست هر یک نیزه و تیر و کمان  

گفت خواهر جان عذابم می کنی؟ 

از خجالت خوب آبم می کنی 

قلب مجروح مرا آزرده ای 

کودکانت را چرا آورده ای 

داد زینب حرفهایش را جواب 

گفت مولا کی تو را دادم عذاب 

کودکانم جان نثاران تو اند 

کوچک اما جزء یاران تو اند 

نو گلانم را ز غم آزاد کن 

بار دیگر قلب من را شاد کن  

می دهم سوگند بر جان رسول  

برگ سبز سبز خواهرت را کن قبول 

                                           وحید قاسمی

السلام علیک یا ثارالله

نام من سرباز کوي عترت است                         دوره آموزشي‌ام هيئت است

    پادگانم چادري شد وصــله‌دار                            سر درش عکس علي با ذوالفقار

  ارتش حيــدر محل خدمتم                                 بهر جانبازي پي هر فرصتم    

         نقش سردوشي من يا فاطمه است                 قمقمه‌ام پر ز آب علقمه است               

        رنــگ پيراهــن نه رنــگ خاکــي است              زينب آن را دوخته پس مشکي است        

  اسـم رمز حمله‌ام ياس علــي                        افسر مافوقم عباس علي (ع)

امام حسين(ع) و عاشورا در كلام شهيد آويني

«اكنون امام در برابر تاريخ ايستاده است و به صفوف لشگريان دشمن كه همچون سيل مواج شب تا افق گسترده است مي نگرد. به عمر سعد در حلقة صناديد كوفه چه بايد گفت؟ وااسفا!‌كه كلام را از حقيقت جز اندكي نصيب نيست و از آن بدتر، سيمرغ بلند پرواز دل را بگو كه اسير اين قفس تنگ و بال هاي شكسته است.
چه روزگار شگفتي!‌ مردي با بار عظيم مظهريت حق، اما... با چهره اي انساني چون چهرة ديگران و جثه‌ايي كه از ديگران بزرگتر نيست.
عجبا! اين يوسف زمانه چه زيباست؛ اما اين زيبايي را چه سود آنگاه كه جهلاء او را آيينة خويش مي‌بينند و در او نيز، آن گونه نظر مي كنند كه در خويش... وااسفا! يعني هيچ راهي وجود ندارد كه آنان حقيقت وجود را دريابند؟
شمسي است كه غروب خويش را در اين سيل مواج شب مي نگرد و انتظار مي كشد تا در شفق خون خويش غروب كند. اما كدام غروب، وقتي كه نور جهان هر چه هست از مصباح وجود او منشاء مي گيرد؟
... و از آن روز ديگر آتش بر ياران حسين سرد و سلامت است و تيرها پيك هاي بشارتي هستند به بهشت. تيرها مي بارند... تا بين ما و حيات را هر چه هست، ببرند و رشته توكل ما را محكم كنند و ما را به يقين برسانند و سر آنكه آتش بر ابراهيم گلستان مي شود نيز يقين است. اگر تو نيز يقين كني كه آتش بي اذن خالق آتش نمي سوزاند بر تو نيز سرد و سلامت خواهد شد.»